วันนี้อยากเขียนอะไรไว้เป็นความทรงจำ เพื่อระลึกสิ่งดีๆที่ได้เคยเกิดขึ้นกับชีวิต

แม้จะรู้ว่าพี่เค้าคงจะไม่ได้อ่านแน่นอน

ช่วงนี้กำลังอยู่ในโหมดเศร้าซึ้ง เพราะว่าใครคนหนึ่งกำลังจะไม่อยู่แล้ว

 

ถึงพี่...

ดีใจกับเส้นทางใหม่บนทางสายเดิมของพี่ และเสียใจที่เราได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันน้อยเหลือเกิน

เราได้ร่วมงานกันแค่หนึ่งปีกับอีกหนึ่งเดือน จริงๆมันอาจดูเป็นช่วงเวลาสั้นๆ

แต่ไม่รู้ทำไมเราเหมือนเพื่อนเหมือนพี่น้องที่รู้จักกันมานานแสนนาน

มันอาจเป็นอย่างที่ใครบางคนบอกเมื่อคืนว่า

“เธอสองคนชาติก่อนคงต้องเคยเป็นพี่น้องกันมาแน่ๆเลย”

 

สำหรับบิน พี่เป็นหัวหน้าคนแรกที่นี่

เราเป็นหัวหน้าลูกน้องที่ไม่เคยพบกันก่อนเริ่มงานวันแรก เพราะวันที่สัมภาษณ์พี่ไม่ว่าง  

มีคนบอกว่าพี่ติดประชุม

แต่พี่ก็รับบินเข้าทำงานเพียงแค่เราได้คุยกันทางโทรศัพท์ไม่ถึงสิบนาที

แต่น่าแปลกที่เราดูเหมือนรู้จักกันมาก่อน จน HR ต้องถามว่าเคยรู้จักกันไหม

 

หนึ่งปีที่อยู่ด้วยกัน เรามีทั้งสุขและทุกข์ปะปน แต่ในทุกๆวัน บินรู้ว่าบินมีความสุขมากๆ

งานก็ดีหัวหน้าก็โอเค เหมือนทุกอย่างมันดูลงตัวไปหมด

จนถึงวันที่องค์กรเปลี่ยนแปลง หลายๆอย่างเปลี่ยนไป และเราไม่ได้เป็นแผนกเดียวกันอีกต่อไป

สุดท้ายพี่ก็เลือกที่จะเดินจากความเปลี่ยนแปลงนั้นไป

 

ในสายตาของผู้ใหญ่องค์กร คนที่จะมาแทนที่พี่คือบิน

แต่ในสายตาของบิน เหตุผลของการเดินจากไปของพี่ แน่นอนว่าบินรู้ดี

บินจึงไม่ต้องการแทนที่ตรงนั้น

บินปฏิเสธจนวินาทีสุดท้าย แต่เหมือนมันจะไม่เป็นผล

และก็เป็นพี่ที่เดินไปบอกหัวหน้าอย่างกล้าหาญว่า

หากบริษัทยังไม่เคารพการตัดสินใจของบิน พี่ก็จะพาบินไปด้วย

ด้วยเหตุผลที่บินไม่เคยได้ยินจากปากพี่มาก่อน

พี่บอกหัวหน้าว่าสำหรับพี่แล้ว บินไม่ใช่ลูกน้อง 

“บินเป็นน้องสาวพี่”

และพี่คงทนไม่ได้ที่จะมีใครมาทำกับน้องสาวพี่แบบนี้

สุดท้ายแล้วบินก็รอดพ้นจากภาวะวิกฤตินั้นมาได้เพราะพี่อีกครั้ง

ขอบคุณนะ

ขอบคุณพี่สาวจริงๆ 

 

พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายของพี่ที่นี่ 

บินขอให้พี่พบเจอแต่สิ่งดีๆ ในเส้นทางสายใหม่ที่พี่เลือกแล้ว

แม้บินจะไม่ได้เดินข้างพี่เหมือนเคย 

แต่คำว่าพี่น้องสำหรับเราสองคนจะคงอยู่ตลอดไป