Fly High

บ้านไม้ชั้นเดียวยกพื้นสูงตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวริมลำน้ำสายหลักสายหนึ่ง รายล้อมไปด้วยต้นไม้และป่าไม้ ด้านหน้าของตัวบ้านหันหน้าออกสู่ถนน ด้านข้างสองด้านคือภูเขาและลำน้ำ ที่ด้านข้างฝั่งลำน้ำมีบันไดทอดยาวขึ้นสู่ตัวบ้าน ที่ใต้ถุนบ้านเทพื้นด้วยคอนกรีตตลอดแนวตัวบ้าน ดูเรียบและเย็น

"เราจะนอนที่ไหนคืนนี้" ฉันถามพี่ชายคนนำทาง

"โน่นไงบ้านริมน้ำหลังโน้น เงียบดีไม่มีใครรบกวนด้วย" เสียงตอบกลับมา พร้อมกับขับรถเครื่องนำฉันและเพื่อนไปที่บ้านหลังนั้น  

ก้าวแรกที่มาถึงที่นี่ความรู้สึกแรกคือ "คืนนี้เราจะนอนที่นี่จริงๆเหรอ" แต่ความรู้สึกนั้นก็อยู่แต่เพียงในความคิดไม่อาจหลุดออกจากปากฉัน เพราะความเกรงใจที่พี่อุตส่าห์พาเรามาพักที่นี่

"บ้านนี้มีประวัติเยอะแยะมากมาย เล่าทั้งคืนก็ไม่จบหรอก เจอกันมาแล้วทั้งนั้น"  แว่วเสียงคนร่วมทางครั้งก่อนเล่าสู่กันฟังในค่ำคืนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อนที่ฉันมาที่นี่ครั้งแรก 

เหมือนอากาศในตอนบ่ายวันนั้นมันเย็นลงอย่างรวดเร็วผ่านแทรกเข้าไปในผิวกายจนฉันสะท้าน ยิ่งสายตาเหลือบไปเห็นบันไดทางขึ้นบ้าน มันช่างเชิญชวนให้ฉันจินตนาการไปถึงฉากหนึ่งในละครทีวีแนวลึกลับ   "หากมีใครคนหนึ่งเดินลงมาจากบนบ้านหลังนั้นล่ะ"  ฉันนึกพลางเดินหาที่นอนสำหรับคืนนี้

ความกระตือรือร้นที่เคยมีเมื่อวานกลายเป็นความเงียบ ฉันนิ่งเพราะไม่รู้ว่าจะเลือกกางเต๊นท์ที่ใต้ถุนบ้านหรือ นอกตัวบ้านดี "กางใต้ถุนบ้านนี้แหละ พื้นปูนด้วยเรียบดี" เสียงแว่วมาจากพี่ชายคนดีที่กำลังสาละวนกับการกางเต๊นท์ แต่น้องคนเล็กผู้รู้เรื่องราวเป็นอย่างดีกลับถือเต๊นท์วนไปวนมาเพาะไม่อยากกางใต้ถุนบ้าน

สุดท้ายเราทั้งหกก็แยกกันกางเต๊นท์โดยฉันกับเพื่อนเลือกกางเต๊นท์กันนอกตัวบ้าน ส่วนพี่ๆทั้งสองเลือกที่จะนอนที่ใต้ถุนบ้าน

หลังตะวันตกดินความมืดเริ่มปกคลุม มีเพียงแสงไฟจากกองไฟที่ก่อไว้กันความหนาว เรานั่งคุยกันเงียบๆริมกองไฟ บรรยากาศที่มีเพียงพวกเราทั้งหกคนทำให้บรรยากาศรายรอบยิ่งเงียบกว่าเมื่อคืนที่ผ่านมา  

หลังอาหารเย็นพี่ชายชักชวนพวกเราไปดูสัตว์ป่ากัน ฉันตกลงใจไปในทันทีเพราะไม่อยากอยู่บ้านนี้นาน และหากไปเดินบ้างกลับมาจะได้หลับสบายไม่ต้องตื่นมากลางดึกเพื่อเข้าห้องน้ำ และฉันก็เข้านอนในคืนนั้นด้วยความหวังว่าร่างกายของฉันคงไม่ทรยศต่อความตั้งใจที่มีก่อนนอน

เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง กลางดึกคืนนั้นเจ้าเพื่อนตัวดีปลุกฉันตื่นมาตอนตีหนึ่งพร้อมกับบอกว่ามันปวดท้องเข้าห้องน้ำ ฉันผู้ตั้งใจว่าคืนนี้จะไม่ลุกออกจากเต๊นท์เด็ดขาดเลยต้องจำยอมออกมายืนเฝ้าหน้าห้องน้ำให้เพื่อน โลกนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน 

...อากาศที่ว่าหนาว แต่ฉันกับรู้สึกว่าเหงื่อตามผิวกายเริ่มซึม ฉันหันหลังพิงผนังห้องน้ำ สายตาเพ่งไปข้างหน้าที่ตัวบ้าน สงบสติที่กระเจิดกระเจิง พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เป็นไงเป็นกันฉันมองไปที่หน้าต่างบนบ้านที่ปิดอยู่

"หากมีใครเปิดหน้าต่างออกมาล่ะ"  เสียงเตือนจากจิตใต้สำนึกสั่งการให้หยุดมอง

เสียงลมพักหวีดหวิว สายลมเย็นพัดมากระทบผิวกาย รอบตัวมีเพียงความเงียบ เงียบจนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง  

ความกลัวเป็นอย่างนี้นี่เองเมื่อเรากลัวจนถึงที่สุดแล้ว เราก็จะเข้าใจความกลัวมากขึ้น และจะสามารถอยู่กับความกลัวได้อย่างเข้าใจ นี่คงเป็นสาเหตุว่าทำไมพระท่านจึงแนะนำให้เราต่อสู้กับความกลัวด้วยความกลัว...

แต่สำหรับฉันขอให้ความกลัวแบบนี้อย่าได้เกิดขึ้นอีกเลย 

.............................  

edit @ 8 Feb 2008 20:21:47 by บินสูง