ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว พระจันทร์ดวงโตฉายแสงสีนวลเข้ามาแทนที่ เด็กหญิงตัวเล็กเดินนำหน้า ห่างไปไม่ไกลแม่ของเธอกำลังหาบสิ่งของเดินตามมาอย่างมั่นคง สองข้างทางมองไปจนสุดสายตาคือทุ่งนากว้างใหญ่ เด็กหญิงมองไปจนสุดสายตาเท่าที่ความสว่างของแสงจันทร์จะส่องถึง
เสียงฝีเท้าเล็กๆย่ำไปบนคันนาออกเดินนำหน้าแม่ไป ใกล้จะสุดคันนาแล้ว ทางเดินข้างหน้าคือป่าที่มืดครึ้ม มันมืดเสียจนจนเด็กหญิงต้องหยุดชะงักอยู่เบื้องหน้า ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านเสียจนแสงจากพระจันทร์ดวงโตไม่อาจส่องถึง เด็กหญิงหยุดรอแม่อย่างลังเล ในดวงตาคู่เล็กฉายแววแห่งความกลัวอย่างชัดเจน
ทางข้างหน้าก่อนถึงหมู่บ้านเป็นทางเกวียนเก่า รกครึ้มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ และต้นไผ่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมสองข้างทางจนดูน่ากลัว เด็กหญิงนึกไปถึงเมื่อเช้าที่เธอและแม่เดินผ่าน เสียงกอไผ่เสียดสีกันดูน่ากลัวจนเธอต้องจับมือแม่เดินจนพ้นทาง
เด็กหญิงยืนนิ่งรอจนแม่มาถึง สายตาของแม่มองดูเด็กหญิงตัวเล็ก และทางข้างหน้า เธอยิ้มน้อยๆพลางบอกให้เด็กหญิงเดินตามเธอมา เหมือนแม่จะรับรู้ถึงความกลัวของเด็กหญิงตัวเล็ก แม่เดินอ้อมไปอีกทางที่ไม่ใช่ทางเดินเมื่อเช้า มันเป็นทางที่ต้องเดินอ้อมไปตามทุ่งนาของชาวบ้านก่อนเข้าสู่ตัวหมู่บ้าน แม้มันจะต้องอ้อมไปไกลกว่าเดิม แต่เด็กหญิงก็ออกวิ่งตามแม่ไป มือเล็กๆคว้ามืออุ่นๆของแม่ไว้
“ทำไมแม่มาทางนี้ล่ะ มันไกลกว่าเดิมนะ แล้วแม่ก็หาบของหนักด้วย” เด็กหญิงถาม
“แม่ว่าทางนี้เดินสบายกว่า และก็เย็นดีด้วย ไปทางนี้ก็ถึงบ้านเราเหมือนกัน” แม่พูดพลางยิ้มน้อยๆ กับเด็กหญิงedit @ 11 Aug 2008 14:50:22 by บินสูง
#1 By Nancy อารมณ์ดี on 2008-08-11 14:47