ฉันทิ้งความเจ็บปวดไว้บนสะพานมิตรภาพ
posted on 08 Jun 2009 23:37 by flyhigh in Travel
หลังจากสงบสติอารมณ์ไปพักใหญ่จากความเศร้าที่รับมาโดยไม่ทันตั้งตัว ฉันก็ตัดสินใจว่าคงต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อเยียวยาความเจ็บปวดจากปัจจุบัน ฉันเลือกที่จะเดินทางไปยังที่ๆฉันคงไม่มีโอกาสทำได้ง่ายๆหากยังคงอยู่ในสภาวะเดิมที่แล้วมา ฉันเลือกเดินทางไปลาวและเวียดนามเพียงลำพัง
การเดินทางคนเดียวบางทีมันก็ช่วยเตือนความจำในอดีตให้ระลึกไว้เสมอว่า เราต่างเกิดมาบนโลกนี้เพียงลำพัง และแม้ถึงวันที่จากโลกนี้ไปเพียงคนเดียว มันเป็นสัจธรรมที่เราเองต่างก็พยายามหลอกตัวเองอยู่เสมอว่า เราต่างมีใครอยู่รอบๆกายเราเสมอ
ฉันจากเมืองมาด้วยความรู้สึกว้าเหว่ ฉันรู้สึกถึงความเงียบในหัวใจเมื่อวันที่ฉันรู้ว่า ฉันจะไม่มีใครบนเส้นทางสายนี้ที่จะร่วมทางไปจนสุดทาง แต่มันก็เป็นฉันเองที่เลือกที่จะเดินทางเพียงลำพัง
การเดินทางคนเดียวให้อะไรกับเราหลายอย่าง สิ่งหนึ่งที่มักจะเดินทางไปพร้อมกับฉันตลอดการเดินทางสายนี้คือ ความเหงา และแน่ล่ะการไม่มีใครนี่เองที่จะสอนฉันให้เข้มแข็งและพร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้าอีกครั้งอย่างมั่นคง
ขณะที่ฉันเขียนฉันจากเขตแดนไทยมากว่าสองร้อยกิโลเมตร ที่ริมแม่น้ำซองความเจ็บปวดละลายไปหมดแล้ว ฉันไม่แน่ใจว่ามันหายไปตอนไหน อาจจะเป็นชั่วขณะหนึ่งที่ฉันข้ามฝั่งมาก็เป็นได้
สายน้ำเย็นฉ่ำยังคงไหลเรื่อยไป ฉันนั่งมองเด็กน้อยทอดแหในลำน้ำซอง ดูเด็กๆจะไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ปลาหรือเปล่า เพราะสำหรับพวกเขาแล้วแค่ได้กระโดดลงน้ำก็เย็นฉ่ำในหัวใจพอแล้ว
edit @ 9 Jun 2009 12:11:35 by บินสูง
edit @ 9 Jun 2009 12:14:14 by บินสูง
#1 By มุมเล็กๆ ของเราสองคน on 2009-06-09 12:14