Fly High

 "ทำไมต้องไปหลวงพระบาง"

ใครคนหนึ่งถามฉันเมื่อวันที่ฉันตัดสินใจว่าจะออกเดินทางอีกครั้ง

"ใครมาเที่ยวลาวก็ต้องไปหลวงพระบาง"

ฉันตอบออกไปอย่างนั้นเองเพียงเพราะไม่ต้องการจะตอบคำถามต่อไป 

"แล้วหลวงพระบางมีอะไรดีที่ใครๆจึงต้องไป" ฉันตอบไม่ได้เพราะฉันไม่เคยไป

................................... 

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดสะท้อนยอดพระธาตุสีทองเบื้องบน เบื้องล่างคือแม่น้ำโขง เบื้องหน้าคือทิวเขา

สลับซับซ้อนไล่ระดับไปจนสุดสายตา นักท่องเที่ยวกำลังเดินขึ้นมาสู่จุดสูงสุดของหลวงพระบาง

เพื่อดูพระอาทิตย์ตกเหนือลำน้ำโขง หลายคนคือเพื่อนร่วมทางจากรถคันเดียวกันเมื่อวาน

แสงตะวันใกล้ลาลับ ที่นั่งข้างๆฉันคราคร่ำไปด้วยเพื่อนต่างชาติจนแทบไม่มีที่ว่าง 

"คุณแน่ใจนะว่าไม่ต้องการนั่งใกล้ๆกัน" 

หญิงสาวตรงหน้าฉันแสดงความเอื้ออาทรกับคู่สามีภรรยาที่เพิ่งมาถึงและไม่มีที่นั่ง

"ไม่เป็นไรหรอก เราอยู่ใกล้กันมามากพอแล้ว"  

เสียงตอบจากภรรยาที่ได้ที่นั่งข้างหญิงสาว ฉันอดยิ้มกับคำตอบนั้นไม่ได้

................................

เพื่อนหลายคนโทรมาถามข่าว เพื่อนหลายคนแสดงความห่วงใย

สุดท้ายแล้วฉันก็ต้องเจอคำถามนั้นอยู่ดี คำถามที่ฉันไม่อยากตอบ 

"แล้วทำไมต้องไปคนเดียว"

"....."

...............................

นักท่องเที่ยวทยอยเดินลงไปเกือบหมดแล้ว ฉันบอกลาเพื่อนใหม่ที่เพิ่งเจอกันบนยอดพูสี

แต่ก็อดประหลาดใจไม่ได้ว่าฉันรู้จักใครบ้างนับตั้งแต่เริ่มการเดินทาง

มันมากมายจนฉันเองไม่แน่ใจว่าจะจดจำพวกเขาได้ทุกคน

"หากไม่เดินทางคนเดียว เธอคงไม่อาจมีสายตาไว้มองคนอื่นๆนอกจากคนที่ร่วมทางมากับเธอเท่านั้น"

ฉันมีคำตอบให้เธอแล้ว

edit @ 16 Jun 2009 11:12:59 by บินสูง