Fly High

ความมืดเริ่มปกคลุมเมืองเล็กเมื่อแสงตะวันลาลับ แต่เสน่ห์ของฮอยอันไม่เคยจางหาย กลับมีสีสันที่

สว่างไสวในความมืดเข้ามาแทนที่ เราเดินย้อนกลับมาดูร้านโคมไฟอีกทีริสะเพื่อนฉันก็ลิงโลดใจไป

กับความงามของแสงสีในโคมไฟที่ถูกจุด ที่นี่มีโอกาสทักทายสองหนุ่มไทย ที่แม้ไม่ได้ร่วมทางแต่

ก็เรียกว่าเราแทบจะเดินทางไปบนเส้นทางเดียวกัน ทั้งสองหนุ่มกำลังถ่ายภาพโคมไฟยามค่ำคืน

แอบเห็นฝีมือถ่ายภาพเขาแล้ว แม้ฉันไม่ใช่มืออาชีพแต่ก็อดใจไม่ไหวขอถ่ายบ้างแล้วกัน   

จบจากดูไฟแล้วก็คือเวลาอาหารเย็น ภายใต้แสงสลัวของโคมไฟภายในร้านอาหารริมแม่น้ำทูโบนเป็น

"caolao" อาหารเวียดนามหน้าตาเหมือนบะหมี่แห้ง ลองชิมแล้วรสชาติดีแต่ขาดความจัดจ้านแบบ

อาหารไทยแต่ถ้าเป็นคนไม่ทานเผ็ดและชอบผักคงพอใจ จริงๆไม่ได้สั่งอย่างเดียว แต่มีรูปแค่อย่าง

เดียวเพราะความหิวแท้ๆ

กลับจากเดินเที่ยวตัวเมืองเก่าฮอยอันแล้วต้องพาริสะไปจองตั๋วลงใต้ไปนาตรังเมืองชายทะเลของ

เวียดนาม ส่วนฉันต้องหาตั๋วขึ้นเหนือไปฮานอย เส้นทางของเราต้องแยกกันในวันพรุ่งนี้ ส่วนฉันจอง

สองอย่างคือตั๋วรถทัวร์และตั๋วเที่ยวโบราณสถานหมีเซินเพราะฉันจะพักที่ฮอยอันสองคืนคือคืนนี้และ

คืนพรุ่งนี้ เลือกจองแบบทัวร์ทั้งวันรวมการล่องเรือกลับฮอยอันด้วย

แปดโมงเช้ารถทัวร์มารับเราตามเวลาจากนั้นก็ลัดเลาะไปตามโรงแรมต่างๆเพื่อรับนักท่องเที่ยวตาม

ปกติ จุดมุ่งหมายประจำวันของเราวันนี้คือ หมีเซิน เศษซากแห่งอารยธรรมของชาวจามแห่งอาณาจักร

จามปา ที่ไกด์บอกกับเราว่ารุ่งเรืองในยุคเดียวกับปราสาทขอม แต่ปัจจุบันแทบจะไม่เหลือร่องรอย

ของชาวจามปาอยู่ในเวียดนามเลยภายหลังถูกกองทัพอันทรงอำนาจทั้งจากเขมรและสยามตีแตก ต่าง

ก็อพยพหลบหนีไปอยู่ตามที่ต่างๆแต่เป็นเพียงกลุ่มชนเล็กๆไม่ร่งเรืองเหมือนอดีต

โบราณสถานที่เราจะไปเป็นไม่ใช่ตัวเมืองแต่เป็นศาสนสถาน และเป็นอีกหนึ่งมรดกโลก แม้ว่าหลายส่วน

จะถูกทำลายอย่างหนักตั้งแต่สมัยสงครามเวียดนาม แต่ก็ยังคงความวิจิตรงดงามไว้ให้ดูกันอยู่หลายจุด

ทีเดียว โดยเฉพาะรูกระสุนของชาวอเมริกัน ซึ่งพี่ไกด์ก็บรรยายเน้นย้ำเหลือเกิน แถมยังพาไปดูกันชัดๆทั้ง

รอยกระสุนและปลอกระเบิดที่พี่กันทิ้งลงมาจนทำลายโบราณสถานไปเยอะเหมือนกัน ตอกย้ำกันแบบไม่

เกรงใจลูกทัวร์ผมทองผมแดงกันเลย

และอีกหนึ่งประติมากรรมของหมีเซิน ที่ดูยังไงก็ดูคล้ายกับสัญลักษณ์ของเครื่องดืมยี่ห้อดังในเมืองไทย

ไม่รู้ว่าแรงบันดาลใจของเครื่องดื่มนี้มาจากที่นี่หรือเปล่าใครรู้ช่วยตอบด้วยแล้วกัน

จริงๆพื้นที่ของโบราณสถานแห่งนี้กว้างขวางเหลือเกิน แต่เพราะอากาศที่ร้อนระอุเหลือเกิน เราเดินดูกันไม่

กี่จุดที่เป็นจุดหลักๆ ก็ต้องขอยอมแพ้เดินย้อนกลับสู่จุดขึ้นรถแบบที่ไกด์ไม่ต้องรอ แต่เราต้องนั่งรอพี่ไกด์

แทน ที่นี่ฉันไม่ต้องเมื่อยมือฟุดฟิดฟอไฟเพราะมีเพื่อนร่วมทางเป็นพี่หนุ่มไทยทั้งสอง สบายใจไปอีกวัน แต่

ก็ยังอุตส่าห์มีชายไม่หนุ่มจากออสเตรเลียมาคุยด้วยเสียยืดยาว ไม่เอ่ยถึงพี่แก่แกไม่ได้เพราะเหมือนพรหม

ลิขิตที่เราได้เจอกันอีกครั้งที่ฮาลองเบย์ โลกนี้มันคงกลมเสียจริงๆ

เราจบวันกับพี่ไกด์ที่ท่าเรือเพื่อที่จะล่องกลับฮอยอัน แต่น้ำวันนี้สีเข้มเป็นชาเย็นทีเดียว แต่ที่ซึ้งสุดๆคง

ไม่ใช่สีแม่น้ำ แต่กลับเป็นอาหารเที่ยงของเราเพราะมันเป็นข้าวผัดมังสวิรัติกะกล้วยหนึ่งลูกจริงๆ อดคิด

ถึงทัวร์เมืองไทยไม่ได้ ไม่รู้ว่าอาหารของทัวร์บ้านเราเป็นแบบนี้หรือเปล่า ไม่เคยเที่ยวทัวร์หนึ่งวันกับ

ทัวร์ในเมืองไทยจริงๆเลยไม่รู้

กลับถึงห้องพักริสะกำลังพยายามยัดเจ้าโคมไฟสีสวยลงไปในกระเป๋าของเธอ เหลืออีกสองเมืองที่เธอต้อง

เดินทางตามจุดหมายสู่ไซง่อนแต่ที่ว่างในกระเป๋าเหลือน้อยเต็มที เราจากกันด้วยมิตรภาพในเย็นวันหนึ่ง

เมื่อเราทั้งสองต่างก็มีวิถีของตนเอง

อีกหนึ่งคืนที่ฮอยอันของฉันจบเร็วกว่าที่คาด บรรยากาศแบบนี้การเดินคนเดียวเป็นอันตราย

กับหัวใจจริงๆ

edit @ 7 Aug 2009 10:31:17 by บินสูง